maandag 21 mei 2018

1 Mei Parijs: Strijddag van het Wereldproletariaat!



>>CONVERGENCE DES LUTTES!<< 
Een ooggetuigenverslag van de grote CGT-betoging in Parijs

Deze maand - Mei 2018 - is van bijzondere betekenis.

Het is namelijk precies vijftig jaar geleden dat midden in het toch al turbulente jaar 1968 - met de Amerikaanse oorlog in Vietnam, de Culturele Revolutie in China, de opstanden in de zwarte ghetto’s in de VS, het neerslaan van het reformistische experiment in Tsjechoslowakije door de strijdkrachten van het Warschau-Pakt en de moordaanslag op de Duitse studentenleider Rudi Dutschke - de protestbeweging van studenten- en arbeiders in Frankrijk hun hoogtepunt bereikten. De grote opstand van Mei '68 zou een ongekende stempel op de maatschappij drukken, zoals wij die vandaag de dag kennen.

Wat in maart 1968 begon met de eis van mannelijke studenten om vrije toegang tot de vrouwelijke studentenverblijven te krijgen, mondde nog géén anderhalve maand later uit in het in twijfel trekken van de gehele Franse maatschappij. Acties als universiteitsbezettingen, hevige straatgevechten met de Franse oproerpolitie, de CRS waren schering en inslag, terwijl tegelijkertijd een jonge strijdbare arbeidersbeweging tot bedrijfsbezettingen overging en het oude starre gezag van de vakbondsbureaucratie ondermijnde. Ja, óók de jongere arbeiders braken met de oude normen en waarden, gezag en structuren van hun omgeving en autoriteiten.

De studenten bevochten het (achterhaalde) paternalisme in de instituties en de autoritaire opvoeding in zowel het onderwijs als het gezin. Daar tegenover streden zij voor de sociale revolutie, de democratisering van het onderwijs evenals een vrije seksuele opvoeding. Niets was meer taboe dezer dagen. Alle heilige huisjes konden omver worden geworpen.

>>Wees realistisch, eis het onmogelijke<< was een van de leuzen in deze doldwaze maand. Mei ’68 zou het begin betekenen van een transformatie van het toen nog conservatieve West- (en Zuid-)Europa.

Nu willen wij in dit verslag geen hele pagina’s uiteen gaan zetten over de fijnste details en discussies over de Mei-gebeurtenissen en de invloed ervan op ons hedendaagse leven. Maar in de context van Mei '68 is de afgelopen CGT-demo (ja, eigenlijk de industriële en publiekelijke acties in Frankrijk dit jaar in het algemeen) wel beter te plaatsen.

Zo werd in de bourgeois-media de laatste tijd CGT-leider Martinez vaak geciteerd om zijn "convergence des luttes" (= convergentie/samenvoeging van de strijd) uitspraak. De radicaal-reformistische CGT heeft wel vaker stakingen in vele sectoren tegelijkertijd ontketend, en zo o.a. de brandstoftoevoer in het gehele land platgelegd (zie 2016).



Wat op deze historische datum wel opmerkelijk is, is dat er ook weer universiteitsbezettingen zijn uitgebroken. Deze protesten richten zich vooral tegen het eranderend selectiesysteem zijn (de tenietdoening van de verworvenheid van ’68 dat kids uit het arbeidersmilieu ook toegang konden krijgen tot het hoger onderwijs i.p.v. alleen de kinderen uit de (klein)burgerij), die geconvergeerd dienen te worden met de acties in de  industriële en publieke sectoren.

Daarom delen wij dit stuk ook op in drie secties (in acties in Frankrijk voorafgaand aan de 1e mei, de 1 Mei-demo zelf en uiteindelijk een ooggetuigenverslag van de demonstratie van het Zwarte Blok die dag zelf).


I. 

"Macron faces Maggie moment in Rail Union showdown", aldus The Times op 3 maart jl. Sinds de pro-EU liberaal Macron vorig jaar de Franse verkiezingen won, poogt hij de daad bij het woord te voegen door de 'vastgeroeste' Franse economie te hervormen naar neoliberale maatstaven. D.i. precaire arbeidsomstandigheden, armoede, massa werkloosheid, sociale afbraak en verpaupering. 

Daarbij hoorde ook een eerste grootschalige overwinning à la Thatcher bij (die de machtige mijnwerkersbonden begin jaren ’80 wist te breken, dat leidde tot een verdere liberalisering wereldwijd). Het grootste vakbondsbastion van Frankrijk, de 150.000 cheminots (spoorwegwerkers) van het staatsbedrijf SNCF, is daarmee het allesbepalende gevechtsterrein geworden, voor de verdere verdediging of afbraak, van de sociale verworvenheden van de Franse arbeidersklasse. Valt de georganiseerde arbeidersbeweging, dan zullen ook de overige verworvenheden in minder weerbare sectoren onvermijdelijk ten prooi vallen aan Macrons reactionaire (pro-EU) politiek.

Naast het conflict op het spoor en een eerdere dreiging van elektriciens om de stroom af te sluiten bij bedrijven die ontslagen doorvoeren, is er ook een CAO-strijd bezig bij Air-France. Al weken zijn er stakingen op het spoor en op de luchthavens die geregeld voor problemen zorgen in de Franse economie (het geldverlies van Air France tot nu toe: €300 miljoen! Plus een management-crisis door een weggestemde resp. zelfopgestapte directeur die het niet gelukt was een afspraak met de werkers af te sluiten buiten de bonden om).

In vergelijking met de algemene stakingen en straatgevechten tussen studenten en arbeiders tegen de Franse staat in Mei ’68, of de militante (spoorweg-)stakingsbeweging van 1986 en 1995, of zelfs de strijd tegen de Loi Travail in 2016, zijn de hedendaagse acties niet bijster indrukwekkend. Maar het ideologische bewustzijn, en de constante referentie aan vijftig jaar geleden, is wél een nieuw fenomeen!

De studentenbeweging is zich echter zeer bewust van haar geschiedenis en het nalatenschap van Mei '68. Dat kan ook van de (oudere) arbeidersbeweging gezegd worden. Een voormalige arbeider bij het bedrijf Whirlpool in Amiens verwoorde dat glashelder: "de productie van wasdrogers werd naar Polen verplaatst en enkele strijdbare vakbondsmannen werden niet overgenomen omdat zij te lastig waren geweest." Op de vraag waarom er tegen de flexibilisering van de arbeidswetgeving niet massaler in opstand gekomen wordt, antwoordde een vakbondsman, "vakbondsleiders zijn ook een deel van de elite. Die krijgen goed te eten van Macron en onderhandelen in gouden paleizen in Parijs. Wij leven hier in een andere wereld."




II.

1 Mei, de manifestatie zelf: het lijkt inderdaad dat de bonden niet (te) ver in hun verzet willen gaan. De correspondent van dit stuk moest bijv. op deze Dag van de Arbeid nog overal voor het openbaar vervoer betalen. Hij werd zelfs in één geval gecontroleerd op een geldig kaartje! Van een plat gelegd (of gratis) spoor was dus géén sprake! Alleen winkelketens waren deze dag traditioneel gesloten…

Met een opkomst van zo'n 55.000 betogers was de opkomst van de 1ste Mei manifestatie in Parijs nagenoeg gelijk met dat van het eerste protest tegen Macron’s Loi Travail in september vorig jaar. Ook de demo-route was hetzelfde.

De bekende vakverenigingen, communistische/socialistische organisaties en anarcho- en linkse bewegingen waren aanwezig. De CGT uiteraard, Force Ouvrière (de door de CIA ondersteunde afsplitsing van de CGT in 1947), de Franse Communistische partij (l‘Humanité), verschillende Turkse/Koerdische communistische organisaties zoals Partizan en de TKP/ML, de anarcho-syndicalistische CNT, diverse pseudo-Trotskistische organisaties, en zo kunnen we het lijstje nog wel langer afgaan.

Als enig noemenswaardige bleef nog over de aanwezigheid van stickers met de afbeelding van Gramsci en de oproep tot steun aan de studenten, evenals vele pamfletten met verwijzingen naar Mei ’68 (fabrieksbezettingen, algemene stakingen).

Echter de grote klapper van deze dag begon toch echt aan de kop van de betoging. Daar ontstond een Zwarte Blok van 1200 man/vrouw sterk, met veel ervaren en uiterst professionele autonomen!




III. 

Terwijl in de BRD de traditionele revolutionaire 1 Mei manifestatie in Berlijn-Kreuzberg (de "18.00u demo") met 6.000 man vrijwel zonder incidenten verliep – op wat kleine opstootjes met de Bullen en enkele beschadigde auto’s na -, was het aantal deelnemers aan ‘het Blok’ in Parijs duidelijk hoger dan voorgaande jaren en een stuk internationaler van karakter.

Het Blok groepeerde zich geleidelijk bij de Pont d’Austerlitz. Daar kleedden de verschillende affiniteitsgroepen zich om in de gebruikelijk zwarte kleding, werden alle bekende persoonlijke beschermingsmiddelen (helmen, filtermaskers, veiligheidsbrillen) en gereedschap (hamers, beitels) tevoorschijn getoverd, werden al de eerste straatstenen losgewrikt en sneuvelde het eerste glaswerk om als munitie gebruikt te worden.

Enkele luttele meters van deze sponti, sneuvelden al snel de ramen van een gesloten McDonalds-filiaal. Eenmaal binnengedrongen in de McDonalds, werd er vakkundig met vuurwerk en bengalo's vuur gesticht in dit symbool van de Amerikaanse culturele dominantie. (We gaan ons in dit stuk niet bezig houden met de discussie in hoeverre het in brand steken van een McDonalds op zichzelf al een revolutionaire daad tegen het kapitalisme is). 

Na deze actie gingen de 'zwarte sprinkhanen’ van het Blok verder met het 'kaalvreten' van hun omgeving. Volgende stop: een Peugeot-dealer. Ramen en deuren werden wederom door een professioneel sloopteam aangepakt en de dure auto’s daar in vuur en vlam gezet. (Wederom zo’n symbolische antikap daad). Daarna werd nog het hekwerk van het station Gare d' Austerlitz van het (met privatisering bedreigende) staatsbedrijf SNCF, en een in de nabijheid staande Caterpiller kraanmachine, bestormd.

Ondertussen werd er aan de voorste flanken slag geleverd met de flics, waarbij deze werden getrakteerd op een regen aan straatstenen en zwaar vuurwerk. Na enige tijd moest het Blok zich toch stap voor stap terug trekken door een overkill aan smeris, voorzien van uiterst zwaar materieel. De lucht zat vol met traangas. De omstandigheden om daar tussen te lopen waren nu enige tijd (zonder filtermasker en veiligheidsbril) ondraaglijk. Een waterkanon werd ingezet om de laatste 'casseurs' (relschoppers) terug naar Pont d’Austerlitz te drijven. Daar werd het Blok voor en achter ingesloten door de CRS.

Bewijs van deelname aan het Blok werd al gauw (letterlijk) overboord gegooid. In de Seine dus. Spandoeken werden verbrand. Echter, er bleek een kleine ontsnappingsroute te zijn aan de zijkant van de brug. Daardoor wist het overgrote deel van het Blok snel op het vasteland komen en zich vervolgens te mengen onder de massabetoging van de bonden. Daar kon men zich omkleden om zo uit de grip van de staat te ontsnappen. Desondanks werden er bij deze acties nog zo'n 200 mensen gearresteerd.



Zonder de aanwezigheid van het militante Blok was deze 1e Mei maar een tandloos protestdagje gebleven. De syndicaatsleiding beklaagde zich achteraf over het geweld op 'haar' betoging (Martinez [CGT]: "Onze betoging is gekaapt door de anarchisten". Maar zelf kwamen de vakbondsbureaucraten ook niet met een strijdbaar alternatief tegen de sociale afbraak van Macron.

Nee, het Zwarte Blok gaf een helder statement af: Macron, EU-politiek, kapitalisme – oprotten!

Het blijft nu van belang om daadwerkelijk de acties in de bedrijven consequent door te zetten, en deze te convergeren (= samen te bundelen) met de talloze andere acties in het land. Dit teneinde te komen tot een algemene staking om de verdere sociale afbraak van Frankrijk te stoppen!

>>CONVERGENTIE VAN ALLE ACTIES!<< 


>>MET Z’N ALLEN – ALGEMENE STAKING!<<


maandag 7 mei 2018

Militante 1 Mei Manifestatie in Parijs


Activisten van het ACN/AKN waren aanwezig bij de 1 Mei manifestatie in Parijs - Dag van de Arbeid. Een uitgebreid verslag over de politieke situatie in Frankrijk, de 1 Mei manifestatie en de militante acties van het Zwart Blok volgt binnenkort. Hieronder een eerste sfeerimpressie. 















 










maandag 30 april 2018

Proclamatie voor de 1ste Mei 2018


DAG VAN DE ARBEID – INTERNATIONALE STRIJDDAG VAN DE ARBEIDERSKLASSE!

STOP DE AANVALLEN OP DE ARBEIDERSKLASSE!

SOLIDARITEIT MET DE CHEMINOTS!


De strijdbare proletarische traditie van de 1ste mei ontstond in 1886, toen in Chicago de Haymarket-stakingen begonnen. Ongeveer 400.000 arbeiders uit verschillende sectoren demonstreerden daar voor het recht op een achturige werkdag. Op 4 mei explodeerde een bom in de menigte – tot op heden is nog altijd niet bekend uit wiens hand deze bom afkomstig was. Naast veel stakers vonden ook zeven smerissen de dood. Als reactie begonnen de overige smerissen uit paniek lukraak om zich heen te schieten, wat nog meer dodelijke slachtoffers onder de stakers tot gevolg had. Twee vooraanstaande anarchistische stakingsleiders, Augustus Spies en Albert Parsons, kwamen deze dag om het leven. Sindsdien geldt de 1ste mei dus als de internationale strijddag van de arbeidersklasse!



Oude krantenprent van de Haymarket stakingen in Chicago, 1886


Tien jaar na de meest recente grote crisis van het kapitalisme, hadden ook vorig jaar wederom het groot kapitaal en diens aandeelhouders weer de moed om zichzelf schaamteloos te verrijken. Zoals onder andere te zien was bij Volkswagen in Duitsland. Zelfs bondskanselier Merkel, die toch zeer verheugd was over de hoge winsten bij het bedrijf, kon niet begrijpen dat de VW-CEO Matthias Müller vergoedingen kreeg van meer dan €10 miljoen(!). Ook de voormalige baas van de Deutschen Bahn, Rüdiger Grube, kreeg na zijn eigen aftreden rond de €2,3 miljoen aan compensaties. Om over de beursmannen van de Duitse Dax maar te zwijgen: BASF-topman Kurt Bock kreeg dit jaar €11 miljoen op zijn rekening; Siemens-bestuurder Joe Kaeser idem; Daimler-manager Dieter Zetsche €13 miljoen en SAP-directeur Bill McDermott maarliefst €21 miljoen!

Alle sociale verworvenheden van de arbeidersklasse – die het overleven onder het kapitalisme een beetje dragelijk moeten maken - zijn afgedwongen door de meedogenloze en dodelijke strijd van de arbeiders tegen 'hun' kapitalistische meesters. Denk daarbij aan verworvenheden zoals de vijfdaagse werkweek, de zondagsrust, de achturige werkdag, medezeggenschap in de bedrijven, vakbondsorganisatie, pensioenen etc. De arbeidersklasse heeft onder het kapitalisme niets vrijwillig toegereikt gekregen. Voor elke verworvenheid waren verschillende golven van harde klassenstrijd nodig; de strijd tussen de belangen van arbeid (eten, rust en huisvesting) enerzijds en van kapitaal (winst, winst, winst) anderzijds.

Zo trachten de kapitalisten in Nederland al sinds 2014 openlijk het CAO af te schaffen om de vakbonden te ondermijnen. Sinds vorig jaar lijken zij de gouden truc gevonden te hebben om hun streven te realiseren, namelijk de arbeidsvoorwaardenreglementen per individueel bedrijf af te spreken met de ondernemingsraad (dus niet langer regelingen met de vakbond die voor een gehele sector gelden)! Daarnaast is Nederland vandaag de dag, Europees kampioen flexwerk. Spanje heeft wellicht nog de meeste flexwerkers (24%), maar Nederland haalt deze met een snel stijgende 21,7% hard in. Bijna twee op de tien 25- tot 45-jarigen waren in 2017 werkzaam als tijdelijke werknemer, oproep/uitzendkracht of stagiair. Een mooi assortiment voor de bazen dus: payroll-constructies, nul uren-contracten en uitzendwerk en leuk voor de overheid ivm de werkeloosheidscijfers. Het negatieve gevolg voor de arbeiders: precaire werkomstandigheden, veel wisselen van werk, periodes van werkloosheid, lagere lonen, geen aanspraak op een sociaal vangnet, minder toegang tot omscholing, enz. Daarom is het verder uitkristalliseren van de strijd van het ene belang (om te overleven) tegen het andere belang (van winst en kapitaalgroei) hard nodig!




Dit jaar zal de (internationale) solidariteit van het ACN/AKN zich richten op de strijd van de cheminots (spoorwegwerkers) van het Franse staatsspoor: SNCF. De neoliberale pro-EU regering van Macron probeert het SNCF te privatiseren. Daarnaast wil de nieuwe Franse regering ook dat het statuut van de spoorwegwerkers open gebroken wordt (= de aantasting van de pensioenleeftijd, werktijden, vakantiedagen etc.). Het Franse spoor is met ongeveer 150.000 georganiseerde arbeiders het laatste en grootste vakbondsbastion van Frankrijk. Als Macron deze sector weet te breken, dan zal hij voor een verdere strijd met de kleiner georganiseerde sectoren zeker niet terug deinzen! Een overwinning van de spoorwegsector zou dan ook een overwinning voor de Franse arbeidersklasse in andere sectoren betekenen!


Cheminots blokkeren de spoorweg bij station Montparnasse 


In die strijd kunnen we niet kritiekloos vertrouwen op de vakbondsbureaucratie (in dit geval op de radicaalste vakbond van Frankrijk: de CGT). Dat zou een pure illusie zijn. Hoezeer de CGT-leiding ook oproept tot een "convergence des luttes" - een samenkomst van alle acties om zo het gehele land lam te leggen - zal deze niet overgaan tot de noodzakelijke revolutionaire machtsovername die daarop zou moeten volgen. Hoe ver de vakbondsleiding ook mag gaan met haar acties, zoals het volledig stilleggen van de aanvoer van brandstof; stakingen op het spoor, in de vliegvelden en de havens; stakingen in privé bedrijven met bedrijfsbezettingen, 'bossnapping' (het opsluiten/"gijzelen" van de directie); of zelfs het parallel aanwakkeren van de studentenstrijd - de staking en strijd dient op een zeker moment volgens het CGT altijd beëindigd te worden om in een overleg met de regering te treden. (Zo stemde de CGT in het verleden samen met andere vakbonden juist in met een slap akkoord, na een intense strijd op het spoor voor een nieuwe en betere CAO– de CGT stemde niet direct akkoord, maar onthield haar stem terwijl ze toch een veto kon inbrengen). Volgens het ACN/AKN is de enige manier voor werkgelegenheid, veilig werk, zekere huisvesting, goede zorg, enz. de onteigening van alle productiemiddelen, om deze onder het politiek beheer van de arbeidersklasse zelf te plaatsen!


Cheminots hangen een spandoek op: "Wij laten de SNCF niet kapot maken!"


Daarom moeten de stakende massa's altijd op de onvoorwaardelijke steun kunnen rekenen van proletarische-revolutionairen, in hun strijd voor het behoud van verworvenheden of het gevecht voor nieuwe verworvenheden. Dit omdat het succes of het verlies van een bepaalde proletarische strijd internationale gevolgen kan hebben. Kijk naar de successen van de neoliberale Thatcher-regering in Groot-Brittannië tijdens de 80'er jaren van de vorige eeuw: Het afslachten van de machtige mijnwerkersbond door Thatcher betekende het begin van een nieuw tijdperk van een ongeremde heropleving van de vrije markt politiek. Het succes van Thatcher diende als inspiratiebron voor de Amerikaanse president Reagan en zijn ‘Chicago boys' (wat via de CIA leidde tot het economische beleid van veel Zuid-Amerikaanse militaire junta's) en had zijn weerslag op de economische politiek in geheel Europa.

Daarom:

VOOR DE PERMANENTE MOBILISATIE VAN DE ARBEIDERSKLASSE!

VAN DE >>> CONVERGENTIE VAN DE STRIJD << NAAR DE GRÈVE GÉNÉRALE (ALGEMENE STAKING)!

VAN DE ALGEMENE STAKING NAAR EEN REVOLUTIONAIRE ARBEIDERSREPUBLIEK!




zaterdag 14 april 2018

14/04 Protest in Rotterdam: Solidariteit met Palestina


Vandaag gingen in heel Europa en daarbuiten mensen de straat op, tegen zionisme en om gerechtigheid te eisen voor het Palestijnse volk. Zo ook in Rotterdam waar enkele tientallen activisten zich voor het Centraal Station verzamelden. Onder hen een delegatie van de Anti-Zionistische Aktie. Het protest werd geopend met een gedicht, gevolgd door verscheidene toespraken.  Aanleiding hiervoor waren de Yom al-Ard (Landsdag) protesten en de zionistische terreur tegen vreedzame en ongewapende Palestijnse demonstranten die daarop volgde.




Tienduizenden demonstranten in Gaza trekken op naar de grenzen van de zionistische entiteit


Op Yom al-Ard marcheerden tienduizenden Palestijnen in de Gazastrook en de West Bank naar de Israëlische grenzen. Met deze "Mars van Terugkeer" gedenken zij de opstand van 1976 waarbij 6 activisten dood werden geschoten en vele honderden werden verwond door de zionistische bezettingsmacht. Die opstand was een antwoord op de zionistische plannen om in het noorden Palestijns grondgebied te confisqueren. Bij deze etnische zuiveringen werden 750.000 Palestijnen van hun land verdreven en hun steden en dorpen verwoest. Daarom riepen de Palestijnen op 30 maart een algemene staking uit, wat leidde tot gewelddadige confrontaties met de zionistische bezettingsmacht. 



Tientallen demonstranten verzamelden zich bij R'dam CS



De oproep voor de "Mars van Terugkeer" vond steun bij organisaties binnen het gehele Palestijnse politieke spectrum. Van Hamas, Islamitische Jihad, Fatah tot het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, allen ondersteunen dit protest. Honderdduizenden Palestijnse activisten in de Westbank en Gaza marcheerden demonstratief naar de grenzen van de zionistische entiteit. Tweeëntwintig Palestijnen werden daarbij gemartelaard door de Israëlische bezettingsmacht. De meesten nadat IDF sluipschutters gericht ongewapende vreedzame demonstranten dood schoten: een duidelijke oorlogsmisdaad volgens het internationale recht. Circa 1400 andere demonstranten zijn gewond geraakt door het excessieve geweld dat de zionistische entiteit in zette om deze protesten neer te slaan. 

Anti-Zionistische Aktie 



Doodskisten symboliseren de martelaars van Yom al-Ard 





   

donderdag 29 maart 2018

Vrijheid voor Puigdemont! Vrijheid voor Catalonië!


Afgelopen zondag is de Catalaanse president Carles Puigdemont vlak bij de Deense grens in de BRD gearresteerd. Hij was hier op doorreis nadat hij van een lezing in Finland onderweg terug was naar België, waar hij al die tijd in ballingschap verbleef. Deze politieke vluchteling werd in de BRD opgespoord met behulp van de Spaanse inlichtingendienst CNI op basis van een nieuw internationaal opsporingsbevel dat door de Spaanse rechter Pablo Llarena uitgevaardigd was.




Waar landen als Finland, Zwitserland en Schotland terughoudend waren om de "separatistenleider" aan te houden, is de BRD er op gebrand haar Europese eenheidsproject koste wat het kost te verdedigen tegen elke vorm van afsplitsing. Dit omdat een succesvolle afscheiding van Catalonië mogelijk een domino-effect in gang zal zetten waarbij andere onderdrukte naties zoals de Basken, Corsicanen en bv de Hongaarse minderheid in de Vojvodina, hun onafhankelijkheid zullen afdwingen. Ondanks de mensenrechtenschendingen van het Spaanse regime ten opzichte van de Catalaanse bevolking blijft Berlijn erbij dat Spanje zgn. een " democratische rechtsstaat” is. Mogelijk zal Puigdemont dan ook na Pasen al uitgeleverd worden aan dat land, waar hem tot 25 jaar gevangenisstraf boven het hoofd hangt, wegens de misdaad van "rebellie". Een vergrijp dat Duitsland, noch België kent. Duitsland kent wel het vergrijp ‘hoogverraad', maar daarbij moet geweld tegen de staat gebruikt zijn. 

Dat Madrid nooit vrijwillig zal toestaan om de Catalaanse separatisten te laten zegevieren, is wel duidelijk. Nadat Puigdemont het land ontvluchtte en in ballingschap was getreden, zijn, zijn opvolgers Jordi Sànchez en Jordi Turull gevangen gezet en op deze wijze politiek onschadelijk gemaakt. Echter, met de arrestatie van de separatistenleider in de BRD is de Catalaanse kwestie nu ook een Duitse kwestie geworden. De voorzitter van Die Linke, Bernd Riexinger, bekritiseerde de BRD-regering; Puigdemont was geen misdadiger of terrorist, maar iemand die deel uit maakt van een grote onafhankelijkheidsbeweging. Ook het burgerlijk nationalistische AfD verhief Puigdemont tot nationale held van het Catalaanse volk. De BRD-regering daarentegen bindt niet in en handelt in de geest van de Pruisische gendarmerie van 1815-1848. Net als tijdens deze revolutionaire situatie waar de opkomende nationalistische burgerij door de gendarmerie hardhandig werd neergeslagen ten gunste van het feodalisme. Ook hier weer tracht het "oude Europa" van de EU te overleven tegenover de strijd van nationale bevrijding: een Europa van vrije volkeren.

Met deze laatste arrestatie, heeft de zaak van het nationale zelfbeschikkingsrecht der volkeren echter weer een nieuwe impuls gekregen. Tienduizenden Catalanen gaan sinds zondag de straten op om de vrijlating van Puigdemont te eisen. Hierbij werd hevig gevochten met de smeris (niet met de Guardia Civil, maar met de “eigen" Mossos d'Esquadra [!]), wat resulteerde in tientallen arrestaties en vele gewonden. Zover nu bekend raakten er ongeveer 20 smerissen gewond tijdens de gevechten.




De nationale bevrijdingsstrijd van de Catalaanse natie is een voorbeeld voor alle andere onderdrukte volkeren in Europa en daarbuiten. Echter, pas zodra de nationale strijd en de sociale strijd elkaar raken, zullen de arbeiders een daadwerkelijk vrije en onafhankelijke Catalaanse natie verwezenlijken. 


VRIJHEID VOOR PUIGDEMONT!

VRIJHEID VOOR ALLE CATALAANSE GEVANGENEN!

VOOR DE ONAFHANKELIJKE REPUBLIEK CATALONIË!

HOOG HET NATIONALE ZELFBESCHIKKINGSRECHT DER VOLKEREN!